X
تبلیغات
مدیریت و پرستاری - پرتکل های پرستاری در بخش داخلی(براساس تشخیص و اقدامات پرستاری)
 
 

تشخیص های پرستاری بیمار مبتلا به صرع

1-    ترس ناشی از احتمال تشنج

2-    سازگاری فردی غیرموثر بعلت استرس ناشی از صرع

3-    کمبود آگاهی درباره صرع و کنترل آن

4-    احتمال بروز صدمه و تروما

5-    کاهش مزمن اعتماد به نفس

6-    اختلال در پنداشت از خود

7-    انکار

8-    اندوه

9-    ناامیدی

10-استفاده از روشهای غیرموثر مقابله

 

* تشخیص پرستاری حین حمله صرع

1- احتمال بروز صدمه و تروما                  2- الگوی نامناسب و غیرموثر تنفسی

3- اختلال در تبادلات گازی                                4- کاهش سطح هوشیاری

 

اختلالات و تدابیر

1- ترس ناشی از احتمال تشنج:

با کمک به بیمار برای پذیرش در ماده تجویز شده میتوان ترس بیمار را از یک حمله تشنجی غیرمنتظره کاهش داد. همکاری بیمار و خانواده و جلب اطمینان آنها به رژیم درمانی تجویز شده، برای کنترل تشنج ضروری است. تاکید میشود که داروهای ضدصرع تجویز شده باید بطور مداوم و بدون ترس از وابستگی یا اعتیاد مصرف شوند. برای اطمینان از کفایت رژیم درمانی و پیشگیری از عوارض جانبی، کنترل دوره ای لازم است.

در تلاش برای کنترل صرع، عواملی که ممکنست زمینه را برای حمله تشنجی فراهم کنند، شناسایی میشوند. اختلالات عاطفی، عوامل استس زای محیطی، شروع قاعدگی در بیماران مونث یا تب.
بیمار تشویق میشود که در شیوه زندگی خود از روتین های منظم و متوسط استفاده کند و این روتین را در رژیم غذایی (اجتناب از محرک های شدید) ورزش و استراحت خود رعایت نماید. (محرومیت از خواب ممکنست آستانه تشنج بیمار را پایین بیاورد). فعالیت متوسط، درمانی است اما باید از ورزش شدید اجتناب گردد.

تحریک نوری (نورهای درخشان، تماشای تلویزیون) ممکنست زمینه را برای تشنج فراهم کند، استفاده از عینک های تیره یا روکش مخصوص روی یک چشم به کنترل این مشکل کمک می کند. تنشی (اضطراب و ناامیدی) در بعضی از بیماران موجب تشنج میشود. از آنجا که وقوع تشنج به طور شناخته شده با مصرف الکل ارتباط دارد، نوشیدنی های الکلی محدود می شوند. بیمار تشویق می شود که از محرکهایی که زمینه را برای تشنج مساعد می کنند، اجتناب نماید.

2- بهبود مکانیسم ها و سازگاری

ثابت شده است که مشکلات اجتماعی روانی و رفتاری توام با صرع، می تواند بیشتر از تشنج حقیقی، تحت درمان قرار بگیرد. صرع ممکنست با احساس ترس، تنهایی، افسردگی و عدم اطمینان توام باشد.

بیمار باید در مقابل ترس از تشنج و عواقب آن، سازگاری پیدا کند. کودکان صرعی ممکنست منزوی شده و از مدرسه و فعالیتهای جمعی رد شوند. این مشکلات در بزرگسالی مضاعف شده و به مشکلاتی مثل ناتوانی در رانندگی و احساسات مختلف افزوده میگردد. مشاوره به فرد و خانواده کمک می کند تا بیماری و محدودیت های ایجاد شده ناشی از آن را درک کنند. برای ایجاد سلامت خوب ذهنی، فرصتهای اجتماعی و تفریحی لازم هستند.

3- کمبود آگاهی درباره صرع و کنترل آن

از بین تمام مراقبتهای ارائه شده توسط پرستار، ارزشمندترین آن، تلاش برای اصلاح ذهنی بیمار و خانواده او به سوی بیماری میباشد. شخصی که تشنج میکند ممکن است هر تشنج را منبعی برای خجالت و شرمساری بداند. این نگرش ممکن است سبب اضطراب، افسردگی، پرخاشگری و ایجاد ترس شود. بیماری که قادر به بیان احساسات خود نیستند، تشویق می شوند که احساس خود را بیان نمایند. بیمار صرعی باید یک کارت شناسایی پزشکی اورژانس داشته باشد.

4- احتمال بروز صدمه و تروما:

برای بیمار محیطی خصوصی تامین کنید واو را از کنجکاوی تماشاگران، محافظت نمایید. در صورت امکان بیمار را روی زمین قرار دهید. برای پیشگیری از آسیب، سربیمار را با استفاده از پد حمایت کنید. لباسهای تنگ را باز کنید. هرگونه اثاثیه را که ممکنست در طی تشنج به بیمار صدمه بزند از او دور کنید. اگر بیمار در رختخواب است، بالش ها را بردارید و نرده های کنار تخت را بالا بکشید. اگر قبل از حمله، مرحله او را وجود دارد برای کاهش احتمال گازگرفتگی از زبان یا گونه، یک راه هوایی در دهان بیمار بگذارید.

از بیمار بخواهید در صورت نیاز، برای کارهای خود کمک بخواهد. زنگ اخبار را در دسترس قرار دهید. ابزارهای اضافی را از اتاق خارج کنید. آموزش دهید که از دمپایی های با کفه مناسب و پاشنه کوتاه استفاده کند.

5- کاهش مزمن اعتماد به نفس

به بیمار کمک کنید تا سطح اضطرابش را پایین بیاورد و احساساتش را در مورد صرع بیان نماید. به بیمار بازخوردهای مثبتی مبنی برواقعیات بدهید. در صورت نیاز محیط بیمار را خصوصی نمائید. ارتباطات اجتماعی مثبت را در بیمار تقویت نمائید. رفتارهای مسئله دار نظیر تهاجم، عدم توجه به بهداشت، گوشه گیری و خانه نشینی را در بیمار محدود کنید. رفتارهای آسیب رساننده به خود را تحت کنترل و نظر قرار دهید. مهارتهای اجتماعی و عمل را در بیمار پیشرفت دهید.

 

اختلال در پنداشت از خود:

با بیمار ارتباطی مبنی بر اعتماد برقرار کنید و تشویق به بیان احساساتش نمایید و تشویق نمایید که سوالاتی در مورد وضع سلامتی، درمانها و پیشرفت و پیش آگهی اش مطرح کند. اشتباهات و سودتفاهمهای بیمار را در مورد خودش مراقبتها، مراقبت کننده ها برطرف کنید. از انتقادات منفی اجتناب نمایید. موسسات اجتماعی قابل دسترس را معرفی نمایید.

 

7- انکار

اطلاعات کافی در مورد طبیعت بیماری و اثرات مخرب آن در صورت عدم درمان به بیمار بدهید. احساس امید را در بیمار پرورش دهید. به او نگرش مثبت بدهید. در صورت امکان او را با فرد دیگری که همین بیماری را داشته و در درمان آن موفق بوده روبرو کنید. به بیمار دید واقع گرایانه بدهید. جلوی روند ناامیدی را بگیرید و روی روشهای مختلف مقابله با استرس با بیمار بحث کنید. اثرات مصرف الکل و دارو را روی خود فرد و خانواده او تذکر دهید. از بیمار حمایت روانی کامل به عمل آورید. در صورت عدم پیشرفت با روانشناس مشاوره نمایید.

 

8- اندوه
فضای مناسبی را برای ابزار نگرانیها و احساسات بیمار را فراهم آورید (نظیر خصوصی کردن محیط)

اعتماد بیمار را جلب کنید به سوالات بیمار صادقانه جواب دهید. بیمار را تشویق کنید که عصبانیت و غم خود را نسبت به بیماری خود ابراز کند. رفتارهای مخرب بیمار را تحت کنترل قرار دهید. از رفتارهای موفق بیمار حمایت کنید. مراحل فرایند اندوه را به خانواده بیمار توضیح دهید و آنها را به حمایت و درک بیمار تشویق نمائید. در صورت وخیم تر شدن علائم اندوه با روانشناس مشورت کنید.

 

9- ناامیدی

بیمار گوش داده و احساسات و ترس ها و نگرانیهای خود را ابراز دارد. قدرتهای بیمار را به تلقین کنید. نه ضعفهایش را به احساسات بیمار احترام بگذارید و منطقی مراقبت کنید. انگیزه را در بیمار تقویت نمایید. باورهای مذهبی را بررسی کنید.

اگر اعتقادات مذهبی دارد، از باورها را و کمک بگیرید. و تشویق به شرکت در برنامه مراقبت از خود نمائید. به بیمار بقبولانید که در بهترین را بهبودی، اعتقاد به بهبودی است. از خانواده و نزدیکان بیمار برای کمک به او استفاده کنید.

 

10- استفاده از روشهای غیرموثر مقابله

به بیمار برای قبول تشخیص، روشهای درمانی و عوارض آنها، و تغییرات در روش زندگی و ایفای نقش زمان بدهید.

امکان ملاقات با سایر افرادی که مقابله موفقیت آمیزی در موفقیت مشابه داشته اند فراهم آورید.

روشهای موثر برای حل مشکلات (نظیر شناسایی دقیق استرسورها، و برآورد کلیه امکانات) را به بیمار آموزش دهید.

رفتارهایی را که نشانگر تطابق موثر در بیمار است بررسی و حمایت کنید.

 

الگوی نامناسب و غیرموثر تنفسی (در حین حمله تشنج)

ترس و اظطراب بیمار را کاهش دهید. به منظور کاهش فشار دیافراگم به قفسه سینه، اقداماتی را در جهت کاهش تجمع گاز و مایع در معده و روده ها به عمل آورید. حداقل هر 2 ساعت بیمار را تشویق به انجام تنفسی عمیق و تمرینات دمی نمایید.

برای پیشگیری از آسپیراسیون، بیمار را روی پهلو قرار دهید، از باز بودن راه هوایی، اطمینان حاصل کنید. ممکنست در حین یا بلافاصله پس از تشنج عمومی، یک دوره کوتاه قطع تنفسی ایجاد شود..

 

اختلال در تبادلات گازی

به منظور کاهش مصرف اکسیژن به بیمار استرحات مطلق بدهید. بیمار را در وضعیت نیمه نشسته قرار دهید. طبق دستور برای بیمار اکسیژن فراهم کنید. به منظور کاهش فشار دیافراگم روی قفسه اقداماتی جهت کاهش دیستانسیون شکم به عمل آورید. هر 2 ساعت به بیمار تمرینات تنفسی بدهید. اقداماتی جهت کاهش ترس و اضطراب بیمار به عمل آورید.

در صورت نیاز، ترشحات بیمار را ساکشن کنید. اقداماتی جهت کاهش درد قفسه سینه بیمار به انجام برسانید. فعالیتهای بیمار را طبق دستور و براساس تحمل بیمار افزایش دهید. به بیمار آموزش دهید از کشیدن سیگار اجتناب نماید.

کاهش سطح هوشیاری

بیماری که بیدار شده است، باید نسبت به محیط آگاهی داده شود. اگر بیمار بعد از تشنج دچار تحریک شدید میشود، محیط را آرام کرده و از محدود کننده های ملایم استفاده کنید. هر نوبت که به بیمار نزدیک می شوید و برای او کاری انجام می دهید، خودتان را معرفی کنید بیمار را لمس کنید. مهم است که با لبخند با بیمار صحبت کنید. به احساساتی که در پس صحبتها و رفتارها بیمار وجود دارد توجه نمایید از خانواده بیمار کمک گرفته، تا جای امکان خاطرات او را بیادش بیاورید. از محرکهای معنی دار برای بیمار استفاده کنید.

زمان و مکان را به او یادآور شوید و تقویم و ساعت در اختیار او قرار دهید. چراغ بالای سر بیمار را شبها روشن و روزها خاموش کنید. از خانواده بیمار بخواهید عکسهای خانوادگی را برای بیمار بیاورند، و سپس از بیمار بخواهید در مورد آن عکسها توضیح دهد.تای جای ممکن از بستن دست و پای بیمار خودداری کنید. در اولین فرصت ممکن لوله ها و سیمهایی را که به بیمار وصل هستند جدا کنید. از راحتی جسمانی و رفع نیازهای اساسی بیمار تا جای امکان مطمئن شوید. تحریکات محیطی را در حد اعتدال حفظ کنید.

 

اقدامات پرستاری در حین بروز تشنج

مسئولیت اصلی پرستار، مشاهده و ثبت عواقب نشانه هاست. ماهیت تشنج معمولاً نشاندهنده نوع درمان مورد نیاز است. قبل و در حین تشنج موارد ذیل، بررسی و ثبت میشوند:

1-    علائم و شرایط قبل از تشنج (محرک بینایی، شنوایی یا بویایی، محرک ، اختلالات عاطفی یا روانی، خواب؛ هیپرونتیلاسیون

2-  اوالین کاری که بیمار در طی تشنج انجام میدهد محل حرکات یا شروع سفتی، وضعیت نگاه خیره و وضعیت سر در هنگام شروع تشنج – این اطلاعات به تعیین موضع کانون صرع در مغز کمک میکند. (در پرونده بیان این نکته که شروع تشنج مورد مشاهده قرار گرفته یا خیر اهمیت دارد. نوع حرکات در قسمتی از بدن که درگیر شده است. منطقه درگیر بدن – اندازه هر دو مردمکها – آیا چشمها باز هستند؟ آیا چشمها یا سر بطرف مبتلا برمی گردند؟ وجود یا عدم اتوماتیسم (حرکات غیر ارادی مثل گازگرفتن لب یا بلع مکرر). بی اختیاری ادرار یا مدفوع – طول مدت هر مرحله از تشنج – بیهوشی و طول مدت آن – هرگونه فلج یا ضعف مشهود و بازوها یا پاها بعد از تشنج – ناتوانی تکلم بعد از تشنج – حرکات در پایان حمله تشنج – آیا بیمار بعد از حمله می خوابد – وضعیت ادراکی پیش از تشنج (گیجی یا عدم آن). علاوه برتامین اطلاعات درباره تشنج، مراقبت پرستاری متوجه پیشگیری از صدمه و حمایت بیمار می باشد. صدمات هم شامل آسیبهای جسمی و هم آسیبهای روانی می باشند. اگر قبل از حمله مرحله عود وجود دارد. برای کاهش احتمال گازگرفتگی از زبان یا گونه، یک راه هوایی در دهان بیمار بگذارید. سعی نکنید فک بیمار که دوش اسپاسم بسته و سفت می شود با فشار باز کنید. برای محدود کردن وگرفتن بیمار در طی تشنج، نباید هیچ تلاشی انجام گیرد زیرا انقباضات عضلانی قوی و محدود کننده ممکنست موجب آسیب بیمار شوند.

 

مراقبت پرستاری پس از تشنچ

پس از تشنج، نقش پرستار شامل مشاهده بیمار از نظر عوارض (مثل آسپیراسیون و صدمه) و ثبت وقایع منجر به تشنج و وقوع حوادث حین تشنج می باشد. برای تسهیل درناژ ترشحات دهان بیمار به پهلو وضعیت داده می شود و در صورت لزوم برای پیشگیری از آسپیراسیون و بازنگهداشتن راه هوایی ساکشن انجام می شود. بیمار ممکن است بعد از حمله گیج و خواب آلود باشد و وقایع منجر به تشنج را به یاد نیاورد. احتیاطات مربوط به تشنج آغاز می شوند. در دسترس بودن ساکشن با وسایل کافی، کاتتر ساکشن و راه هوایی دهانی – تخت بیمار باید کم ارتفاع و نرده های کنار تخت بالا باشد و روی نرده ها باید برقرار داده شود تا از صدمه به بیمار ممانعت گردد.

 

آموزش بیمار مبتلا به صرع برای مراقبت از خود

معاونت بهداشت دهان بعد از هر وعده غذایی، ماساژ لثه، نخ دندان روزانه و مراقبت منظم از دندانها برای پیشگیری، کتترل هیپرپلازی لثه در بیماران مصرف کننده فنی توئین، ضروری است.

 

برای پیشگیری از تشنج و حفظ سطح خونی ثابت دارد، داروها را روزانه و برطبق دستور مصرف کند. داروها را هرگز نباید قطع کنند. حتی وقتیکه فعالیت صرعی وجود نداشته باشد. اگر بیمار نتواند به علت بیماری داروها را مصرف کند. به پزشک اطلاع دهد. سطح سرمی داروهای ضد تشنج بطور منظم چک می شود. وقتیکه تست تجویز می شود بیمار باید قبل از مصرف دارویی صبح به آزمایشگاه اطلاع دهد که از نوع خون تهیه کنند. از فعالیت های که نیاز به هوشیاری و هماهنگی دارند اجتناب نماید مگر اینکه اثرات داروها ارزیابی شوند. از مصرف دوز بیش از حد دارو اجتناب کند. مگر اینکه بوسیله پزشک توصیه شده باشد.

از عوامل تشدید کننده تشنج مثل نوشیدنی های الکلی، شوک الکتریکی، کافئین، یبوست، تب، هیپرونتیلاسیون اجتناب کند. برای اجتناب از سقوط، از حمام دوش بیش از وان استفاده می کند. هرگز به تنهایی شنا نمی کند. ورزش را در حد اعتدال و در محیط با درجه حرارات کنترل شده انجام دهد تا از گرمای زیاد اجتناب شود. برای به حداقل رساندن کم خوابی و خستگی، الگوهای منظم خواب را تنظیم کند.

رزش را در حد اعتدال و در محیط با درجه حرارات کنترل شده انجام دهد تا از گرمای زیاد اجتناب شود. برای به حداقل رساندن کم خوابی و خستگی، الگوهای منظم خواب را تنظیم کند.

رزش را در حد اعتدال و در محیط با درجه حرارات کنترل شده انجام دهد تا از گرمای زیاد اجتناب شود. برای به حداقل رساندن کم خوابی و خستگی، الگوهای منظم خواب را تنظیم کند.

 

 

 

  نوشته شده در  سه شنبه 26 آبان1388ساعت 11:20  توسط غلامرضا باوقار   | 
 
  POWERED BY BLOGFA.COM